به نام مادرم ، پاک ترین خلقت خالقمان ...

مادرم ...

ای خوب تر از پاکی ... و ای پاک تر از خوبی ...

چگونه خوانمت ... ؟ چگونه تو را خوانمت در حالی که خالقت ، آن سراسر مهر خوبی ... نیز از تو در شگفت است ... عطر تو را در کدام گلستان جستجو کنم که همچون تویی در هیچ باغی نیست ... جز باغ عشق خدا ... آری ! گمانم تو همان باغبان باغ عشق خدا بودی و آن سراسر پاک ... آن سرشار از عشق ... آن خالق بی همتا ... تو را بر زمین خاکی نهاد که گلهای بهشتی را در این باغ خاکی باغبان باشی ... تا غیور فرزندانی برای اشرف مخلوقات باشند ...

ای مادرم ...

                 مادر خوب و مهربانم ...

 ویرانه نه آن است که جمشید بنا کرد ....

                                    ویرانه نه آن است فرهاد فرو ریخت ...

ویرانه دل ماست که با هر نگاه تو ...

                                 صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت ...

مادرم ... بوی عشق می دهی ... بوی مهر می دهی .... بوی بهشت می دهی ...

 مادرم ! ای  همه ی گلهای شقایق فدای یک نفست ... ای که در میان لطافت آغوشت حتی اقاقی روسیاه است ...

مادرم ! بگذار خاک پایت را ببوسم ... بگذار سرمه کـُنـَمش آن تربت را ... تا که گویم که من ... من ِ روسیاه ... من ِ خاکی ... خاک بهشت را بوسیدم و سرمه اش کردم بر چشمانم تا نور بهشتی بگیرد این کور چشمانم ...

ای مادر ...  ای که هنوز در این امیدم تا روزی ... بتوانم فقط یک لحمه از مهرت به خودت عطا کنم ...

مادرم ... چه می توانم به تو هدیه کنم ، جز خودت را ... چه می توانم در مقابل عظمتت پیشکش وجود نازنینت کنم ... جز مهر و صفایت را ...

خدایا ...! ای خدا ... ! چه آفریدی ... می دانی ... ؟

خدایا ! باورم نیست هنوز که مادرم ... این لعبت بی همتای خانه ام ... این کعبه ی عشق و معرفت و محبت ... به قدری بزرگ است که من هنوز نیافتمش ...

ای قوم به حج رفته کجایید ؟ کجایید ؟

                                        معشوق همین جاست بیایید! بیایید !  

   براستی که  مادر جلوه ای مسلمی از حضور و وجود توست ... چرا پس نمی بینیمت ای خدا ؟

هان! ... یافتم ...

   یافتم که تورا باید بویید و حس کرد ... تورا نباید دید ... تورا باید جست و ندید ... تو جلوه ای ...  

و مادر بهترین آیینه برای جلوه ی تو ...

گفتند یافت می نشود ،  گشته ایم ما ...

                           گفت آنچه یافت می نشود ... آنم آرزوست ...

مادرم ... کجایی ...؟ می خواهم در آغوش بگیرمت ... می خواهم در آغوش تو دمی بسوزم ... می خواهم در آن ماوای عاشقان ، خدایت را بجویم و نبینم و بیابم  ...

مادر ...

            مادر ...

                        مادر ...

 ای تمام زیبایی هستی در یک واژه ... می خوانمت اکنون ... و می خواهمت اکنون تا که این تحفه جانم را در زیر آن پاهای تو ربانی اش کنم تا در آن روز بزرگ ، چهره ی سیاهم را با خاک پای تو نورانی کنم ...  که خاک پایت قطعه ای از بهشت است و خودت ... قطعه ای از خدا ...

چه کنم مادرم ، که قلمم رو سیاه است از وصف بزرگی چون تو ... مرا ببخش اگر در حد " انسان " ستودمت ... مرا ببخش اگر تو را خاکی ستودم ... که می بایست خدایی و ازلی و بهشتی می ستودمت ...

مرا ببخش ...

و از خالقت ... آن مهربانترین مهربانان ... بخواه که مرا ... من ِ رو سیاه ِ دل گناه  را ، در روز بزرگ حساب ، تو شفاعت کنی ...

مادرم ...

                    مادرم ...

                                  مادرم ...

 به وسعت عشقت ... عاشقت هستم ...

                               و به عمق دریای دلت در وجود تو غرقم ...

دوستت دارم ...

                     دوستت دارم ...  

                                          دوستت دارم ...

      فرزند پر از سیاهی ات ...

                                               احسان ...